เล่าไป . . . ไม่รู้เมื่อไหร่จะจบ :P

ลืม ๆ เดี๋ยวจะไม่อินเทรนด์

สุขสันต์วันลอยกระทงทุกท่านค่ะ

.

.

อ่ะ เข้าเรื่องต่อ

29 กันยายน 2551 (ต่อ)

เดินทางจากคุณหมิงไปลี่เจียงโดยเครื่องบินค่ะ แล้วพวกเราก็ติดแหง๋กอยู่ที่สนามบินอยู่เป็นชั่วโมง เพราะว่าฝนตกหนัก พอฝนเริ่มซา พวกเราก็เดินทางเข้าตัวเมืองลี่เจียง เพื่อไปรับทานอาหารเย็น ซึ่งมื้อนี้โคตรไม่อร่อย มันมากๆ  แต่กินเพื่อประทังหิว คืนนี้ไกด์จะพาพวกเราไปเที่ยว บึงมังกรดำเฮยหลงถาน หรือที่เรียกว่า "สระน้ำมังกรดำ" ค่ะ

รูปข้างบนเอามาจากหนังสือท่องเที่ยวของลี่เจียงค่ะ เป็นรูปถ่ายตอนกลางวัน จริง ๆ ควรจะไปกลางวันแหละ แต่พวกเราโชคไม่ดีฝนตกทุกวัน เค้าบอกว่าสระน้ำมังกรดำ จะสามารถมองเห็นเงาของภูเขาหิมะมังกรหยกที่เราจะไปบ่ายพรุ่งนี้ได้ชัดเจนมาก ในวันที่ฟ้าเปิด แต่กลางคืนเค้าก็ติดไฟไว้สวยงาม น่าไปเดินเล่นเหมือนกัน เอาวะ . . . ไหน ๆ ก็ไหน ๆ

ประตูทางเข้าค่ะ 

ที่จริงที่นี่เป็นสวนสาธารณะ คนที่นิยมไปเดินเล่น อากาศที่นี่กลางคืน เย็นมากเลยค่ะ ต้องเอาเสื้อหนาวลงไปด้วย ที่เห็นด้านซ้ายมือ เค้าเรียกว่า "เก๋งหนึ่งเหรียญ" สร้างสมัยราชวิงศ์ชิง ส่วนด้านซ้ายมือ ถ้าจำไม่ผิด จะเป็นศาลาที่ คุณสนธิ ลิ้มทองกุล มาบริจาคสร้างไว้ค่ะ

ส่วนรูปนี้ เป็นรูปสะพาน 5 โค้ง หรือ "สะพานเข็มขัดหยก" ส่วนศาลาด้านหลังเป็นศาลาจีน 3 ชั้น ชื่อ "ศาลาจันทรา" 

ดูเหมือนประตู แต่เป็นทางข้ามแม่น้ำเล็ก ๆ  แล้วครอบด้วยศาลานั่นแหละ

ถ่ายไปเรื่อยค่ะ แมงมง แมงมุม 

ดูศาลาจันทราใกล้ ๆ กับเงาที่ทอดในน้ำ . . 

แล้วก็กลับแล้วค่ะ คืนนี้จะได้ไปดูโชว์ต่อ แต่ด้วยความง่วง ไม่ได้ถ่ายรูปติดมาเลย ดูแบบสลืมสลือ แล้วก็ก่อนกลับโรงแรม คนขับก็ใจดีให้พวกเราลงไปซื้อของตามแผงข้างทาง

สอยลูกท้อมา 4 ลูก แล้วก็เข้าโรงแรมนอนค่ะ

30 กันยายน 2551

เช้านี้อากาศสดใสมาก ๆ ค่ะ โชคดีชะมัด นึกว่าจะตกแบบเมื่อวานซะอีก 

เช้านี้พวกเราไปที่หมู่บ้านน้ำหยก เป็นสถานที่บูชาเทพของเผ่านาซีค่ะ เผ่านาซีเป็นชนกลุ่มน้อยเผ่าหนึ่งใน 50 กว่าเผ่าในจีน ถือเป็นเผ่าที่มีจำนวนมากที่สุดในลี่เจียงเลยก็ว่าได้

ดอกไม้ขี้นเยอะมาก เป็นไร่เลย

หมอกก็ลงบนยอดเขา

ก่อนอื่นก็ต้องไปสักการะเจ้าแม่กวนอิมค่ะ ต้องถือว่าเป็นปางที่แปลกสำหรับฝ้ายมากเลยหล่ะ ไม่เคยเป็นปางที่ตัวเป็นงูแบบนีมาก่อนเลย

แล้วก็เดินขึ้นไปยังวัดของเผ่านาซี จริง ๆ เผ่านี้เค้าไม่ได้นับถือพระพุทธเจ้า แต่นับถือเทพเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรก็เรียกว่าวัดอยู่ดี

สีสันก็ไม่เลวเหมือนกันนะเนี่ย หัวไม้ที่ยืนออกมาเค้าจะทำเป็นรูปเสือ และกระทิง (แต่ดูเหมือนควายมากกว่าอ่าาา)

ข้างในวัดเป็นที่ประดิษฐานเทพเจ้า และมีนักบวชคอยสวดมนต์ และแนะนำคนที่มาไหว้ค่ะ

ส่วนตรงนี้เป็นที่ขายของค่ะ มีอักษรภาพซึ่งเป็นภาษาของเผ่านาซีเอง วางขายอยู่ 

ภาษาภาพพวกนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกแล้วค่ะ เนื่องจากปัจจุบัน เหลือไม่ถึง 30 คน ที่สามารถเขียนและเข้าใจภาษาพวกนี้

จากนั้นก็ไปดูพิพิธภัณฑ์ . . . 

 สงสัยใช่ป่ะ ว่าพิพิธภัณฑ์อะไร มีแต่อาหารโชว์

. . .

มันเป็นพิพิธภัณฑ์หินขนาดย่อม ๆ ค่ะ เป็นการเอาหินแบบต่าง ๆ มาทำเป็นอาหารเลียนแบบนั่นเอง

เช่น . . .

หินที่ดูเหมือนเนื้อหมู

หินที่เหมือนเต้าหู้

หินที่เหมือนเบคอน 

พอก่อน ยิ่งหิว ๆ แต่กินหินไม่ได้น่อ เดี๋ยวฟันหัก

จากตรงนี้ไปพวกเราก็เดินกลับแล้วค่ะ ผ่านหมู่บ้านจำลองของผ่านาซี และสวนเหมือนเดิม

ตรงนี้เป็นที่ล้างมือ น้ำใสมาก มาจากภูเขานี้แหละ

ชาวบ้านก็นิยมตากพริกแห้งไว้กิน นี่พริกจริง ๆ นะ ไม่ใช่พริกปลอม

ผ่านทะเลสาบเล็ก ๆ 

แล้วก็ปิดท้ายด้วยดอกบานชื่น หรือเปล่า   เห็นตัดกับฟ้าสวยดี ก็เลยเอามาฝากค่ะ

ออกจากที่นี่ก็จะไปที่ภูเขาหิมะมังกรหยกแล้ว เดินทางกันต่อ Entry หน้านะจ๊ะ

Fein^^

edit @ 11 Nov 2008 18:07:33 by Fein

edit @ 12 Nov 2008 09:19:53 by Fein

edit @ 12 Nov 2008 19:50:41 by Fein

edit @ 10 Feb 2009 10:13:02 by Fein