เล่าไป . . . ไม่รู้เมื่อไหร่จะจบ :P

วันนี้ไปเที่ยวยอดเขาที่สูงที่สุดในเยอรมันกัน ... "Zugspitze"เอ่อ ลองไปหาคำแปลมา มันแปลว่า Head of the train. แปลแล้วมันแปลก ๆอย่าไปแปลมันเลยค่ะ (- -") จุดที่เราจะขึ้นไปก็จะเป็น Gipfel หรือว่า ยอดเขานั่นเอง

ทริปนี้ต้องขอขอบคุณน้าปีเตอร์ และน้าคลาวเดียค่ะ ... เท้าความนิดนึง ตอนนั้นพักอยู่ที่มิวนิคค่ะ ที่บ้านเพื่อนแม่ เค้าก็แนะนำให้ไปเที่ยวภูเขา โดยขับรถไปค่ะ เพราะช่วงฤดูใบไม้ร่วงอากาศดีมาก ใบไม้เปลี่ยนสีทั้งสองข้างทาง ผ่านหมู่บ้านเล็ก ๆ หลายแห่งที่เป็นเมืองตากอากาศ สวยน่าดูเลยค่ะ แถมยังใจดีให้ยืมรถอีกต่างหาก ช่วงนั้นที่รักมาเยี่ยม ก็เลยได้คนขับรถพอดี :P (ก็ฝ้ายเป็นนักศึกษาจน ๆ นั่งแต่รถไฟอ่ะ)

ออกจากบ้านตั้งแต่เช้า ขับเส้นGarmisch-Partenkirchenด้วยรถอภินันทนาการ BMW Convertible เปิดประทุน (เอ่อ อยู่เมืองไทยคงไม่มีปัญญาซื้อแหง๋ ๆ ค่ะ) เป็นครั้งแรกที่ได้ใช้ทาง Autobahn หรือทางด่วน แบบ Motorway ซึ่งเป็นที่ใฝ่ฝันของผู้หลงใหลความเร็วหลาย ๆ คนค่ะ เนื่องจากที่นี่เค้าพิเศษ ไม่จำกัดความเร็ว!!! มีปัญญาซิ่งก็ซิ่งไปเลย คนขับช้าก็ชิดขวา (ที่นู่นใช้พวงมาลัยซ้ายค่ะ) แต่นะ อยากเปิดประทุนก็ขับเร็วไม่ได้ เพราะว่ายิ่งเร็วก็ยิ่งหนาว บรื๊อๆๆ เห็นแดดออกอย่างงี้ก็เหอะ

และแล้วก็ถึงปลายทางของเรา คือ สถานีรถไฟ Zugspitze หรือ Bayerische Zugspitzebahn ค่ะ ก่อนอื่นต้องให้ดูแผนที่ก่อน รูปข้างล่างเป็นแผนที่รถไฟที่จะขึ้นเขาค่ะ (คลิ๊ก Link เพื่อดูรูปขยายได้นะคะ)

เส้นทางที่ฝ้ายไป ก็คือนั่ง Zugspitzebahn ขึ้นเขายาวไปเลย ลงที่ทะเลสาบ Eib หรือ Eibsee ค่ะ (1,008M)แต่ทางไม่ชันมากก็เป็นรถไฟธรรมดาค่ะ จริงๆ แล้วถ้านำรถมาก็สามารถขับขึ้นไปถึง Eibsee ได้เลยนะคะ แต่วันนั้นเค้าจัดแข่งรถโบราณกันก็เลยปิดถนนขึ้นไม่ได้ ใครขึ้นไปก่อนก็อดลงด้วย +555 ก็เลยจำใจยอมเสียตังค์เพิ่ม สรุปว่าโดนไปคนละ 47 euro เฉพาะค่ารถไฟ+รถกระเช้าไปกลับ (- -")... จากจุด Eibsee ก็สามารถเลือกได้สองวิธีว่าจะขึ้นยอดเขาโดยวิธีไหนค่ะ

วิธีแรก เป็นวิธีดั้งเดิมก็คือ Zahnradbahn เป็นรถไฟไต่เขาค่ะ เค้าออกแบบล้อของรถไฟให้มันมีลักษณะของเฟือง หรือที่เรียกว่า Cogwheel ค่ะ ขึ้นไปสูงถึงจุดนึง ก็ต้องนั่งกระเช้าต่อ..

วิธีที่สอง ก็คือ นั่งกระเช้า หรือที่เรียกว่า Seilbahn ไปจนถึงยอดเขาเลยค่ะ ฝ้ายก็เลือกวิธีนี้เพราะว่าประหยัดเวลากว่า แล้วไม่อยากกลับมืดด้วยค่ะ

สถานีก็อยู่ใกล้ๆ กันค่ะ เดินไปเดินมาได้ (เห็นไม๊ มีรถจอดตรึม แต่พวกนี้คงต้องกลับเย็นมาก ๆ เลยหล่ะ เพราะกว่างานจะเลิก แล้วเปิดถนนให้ใช้)

ที่นี่แหละ เดินเข้าไปเลย มีภาษาญี่ปุ่นด้วย ลืมบอกไปค่ะ แคว้นบาร์เยิร์น เนี่ย มีนักท่องเที่ยวญี่ปุ่นเยอะมาก ๆ ถ้าเดินเข้าไปในเมือง หรือแม้แต่กระทั่งโรงเบียร์ที่ดังที่สุด Hofbrau ก็จะเห็นนักท่องเที่ยวญี่ปุ่นตลอดเลยค่ะ

คนเยอะเหมือนกัน แล้วก็ต้องรอรอบกระเช้า จุดหมายก็คือยอดเขาสูง ๆ ข้างหน้านั่นแหละค่ะ ภูเขานี้เป็นเขตเล่นสกีด้วย และแม้ในฤดูใบไม้ร่วงก็ยังมีหิมะปกคลุมยอดอยู่นะคะ จุดสูงที่สุดของยอดเขา ก็เกือบ 3,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล ช่วงที่ร้อนจัด ๆ มาก ๆ ก็จะไม่มีหิมะ ที่นี่เค้าก็จะมีกิจกรรมปีนเขาแทน

ขึ้นกระเช้ามาแล้วค่ะ มองลงไปเห็นทะเลสาบด้วย สวยจริง ๆ ^ ^

พอสูงขึ้นไปก็เริ่มเห็นหิมะแล้วค่ะ

จนเกือบ ๆ ถึงบนยอด ก็จะมองเห็นสถานีค่ะ บนยอดเขาติดตั้งพวกเสาสัญญาณ และอุปกรณ์ต่างๆ มากมายเลย *o*

ขึ้นมาข้างบนแล้วมองลงไปเนี่ยดูแห้งแล้งเหลือเชื่อค่ะ เป็นเพราะว่ายังไม่ใช่หน้าหนาว หิมะยังไม่เยอะ ปกติถ้ามองลงไปก็น่าจะเห็นจุดเล่นสกีนะ

นักท่องเที่ยวต่างชาติ แล้วก็ชาวเยอรมันเอง ก็นิยมขึ้นมาเที่ยวค่ะ

ถ้ามองไปไกล ๆ ก็คิดว่าน่าจะเป็น เทือกเขา Alpes นะคะ

มองลงมาเห็น Eibsee อีก สูงน่าดู อู้หู...

บนนี้มีทั้งร้านอาหารหลายร้าน ร้านขายของที่ระลึก นักท่องเที่ยวนิยมออกมานั่งทานข้าวข้างนอก ตากแดด ชมวิว แล้วก็อิ่มไปด้วย แต่ที่นั่งก็ต้องแย่งชิงกันหน่อยล่ะ คนเยอะชะมัด -*-

สามารถเดินลงมากจากจุดชมวิวได้ค่ะ ก็จะได้สัมผัสหิมะในฤดูใบไม้ร่วงได้

สรุปคนเยอะเกินไป ต้องยอมเข้ามานั่งข้างในค่ะ แต่ได้ที่ติดหน้าต่าง (ค่อยยังชั่ว) หิวน่าดูค่ะ ได้ทางอาหาร ตามด้วย โกโก้ร้อน มีความสุขอย่าบอกใคร หุหุ

จากนั้นก็ถึงเวลากลับค่ะ กะว่าจะแวะ Eibsee นิดนึงด้วย เพราะตอนขาขึ้น ไม่ได้เดินไปดูทะเลสาบใกล้ๆ เลย

แต่พอลงมา พวกรถที่เข้าแข่งรถโบราณ ก็ทยอยขับเข้าเส้นชัย ก็เลยเอารูปรถเก่ามาฝากด้วย

รถอะไรบ้างดูกันเองเลยนะคะ เรื่องรถม่ะค่อยถนัด

อันนั้น พอร์ช ชัวร์

คันนี้ไม่รู้อ่ะ

ยอม... แพ้ +555 ไม่รู้อีกนั่นแหละ

มาถึง Eibsee แล้วค่ะ

น้ำใสมาก ๆ

มองไปเห็นป่าสนเรียงราย ตัดกับฉากของภูเขาและท้องฟ้าสีฟ้าแอ๋ รูปนี้ถ่ายจากร้านอาหารริมน้ำค่ะ