นิยายน้ำเน่า-ความรักภาคมหาลัย ตอนสี่ (จบ)
posted on 16 Mar 2006 01:11 by fein in No-Categoryเอิ๊ก ๆ ๆ ก่อนจะไปเรื่องเที่ยวกันต่อ คงจะต้องต่อนิยายน้ำเน่าให้จบก่อนซะแล้ว .... ขอเล่นบทเป็นน้าต่อก็แล้วกันนะ อิอิ
-- ตอนสุดท้ายนี้ติดไว้ตั้ง 6 เดือนได้มั๊งเนี่ย ก็คุณหลานของอีชั้นน่ะสิคะ ตอนแรกก็โดนหญิงหักอก (คิดว่านะ) ก็เลยฟุ้งซ่าน ไม่มีอะไรทำแต่งนิยายมาเผยแพร่ใน Blog ของอีชั้น พอมีหญิงใหม่ ไม่ว่าจะตามจิกยังไง ก็ไม่ยอมแต่งต่อซักกะที ทวงแล้วทวงอีก ... จนในที่สุด ตอนจบของนิยายภาคนี้ก็ถึงเวลาเผยแพร่ซักที .... แหะ ๆ จะบอกว่าน้าเองก็จำเรื่องเก่าไม่ค่อยได้แล้วเหมือนกัน สงสัยต้องกลับไปอ่านใหม่ค่ะ---
ถ้าสนใจนิยายตอนเก่า ๆ ก็ไปเลือกที่ Category : Nephew-novel ได้เลยค่ะ ส่วนใครที่เป็นแฟนเก่า ... (ไม่รู้แฟนหายไปหมดหรือยัง 555) สงสัยต้องไปตามกลับมาอ่าน เพราะมันนานซะเหลือเกิน .. -_-"
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
.
.
.
.
"เฮ้ย! มานั่งทำอะไรตรงนี้กันสองคนเนี่ย"
ไอ้โก้นั่นเอง มันเห็นผมเดินออกมาจากวงนานแล้ว เลยออกมาดู กลัวว่าผมจะเมาตกทะเลตายไปซะแล้ว
"แอบมาสวีทกันเหรอวะ กูไม่รู้กูขอโทษว่ะ แหะๆ" มันแซว
"ป่าวๆ สวีทอะไร จะบ้าเหรอว่ะ ไม่มีไรหรอก" ผมตอบมัน ตอนนั้นผมหันไปมองอุ้ม กลัวเธอจะโกรธที่โดนไอ้โก้แซว แต่หน้าตาอุ้มตอนนั้นดูเฉยเมยมาก
"เออๆ เอาเถอะ กูก็นึกว่ามึงเมาตกทะเลไปซะแล้ว เห็นมึงท่าทางซึมๆ เมื่อกี้"
"ตอนนี้วงเงียบว่ะ ไม่มีคนเล่นกีต้าร์ กูเลยว่าจะมาตามมึง แต่ไม่เป็นไร ไม่กวนดีกว่า" ไอ้โก้พูดเสร็จก็หันหลังจะเดินกลับไป
"เฮ้ย ไม่เป็นไร เนี่ยเดี๋ยวกูกลับไปละ นั่งมานานแล้วว่ะ ลมแรง เดี๋ยวแม่งไม่สบาย" ผมบอกกับมัน
"งั้นอุ้มไปฟังกอล์ฟเล่นกีต้าร์ด้วยนะ" อุ้มยิ้มให้ แล้วบอกกับผม
~ แล้วคืนนั้นผมก็ยังไม่ได้บอกความในใจของผม...กับอุ้ม ~
.........
รับน้องผ่านไปได้สองสามวันแล้ว...
ช่วงนี้ผมดูซึมๆ เงียบๆไม่ค่อยพูดค่อยจา เอาแต่คิดถึงเรื่องคืนนั้น ทำไมผมไม่บอกความในใจออกไปนะ
จริงๆ แล้ว ผมไม่จำเป็นต้องตามกลับไปที่วงเหล้าก็ได้ ถ้าได้นั่งอยู่ต่อ ผมอาจจะได้บอกความในใจของผมออกไปแล้วก็ได้... แล้วอุ้มล่ะ เธอจะรู้ตัวไหมว่าผมแอบชอบเธออยู่ คืนนั้นทำไมเธอถึงไปนั่งฟังผมเล่นกีต้าร์ทั้งคืน หรือว่าเธอไม่รู้จะทำอะไรดี... ผมเอาแต่นั่งคิด นอนคิดอยู่อย่างนั้น จนไอ้ตูน รูมเมทผมยังแปลกใจ
"ช่วงนี้มึงเป็นเฮี่ยไรวะ เห็นเอาแต่เหม่ออยู่นั่นแหละ หนังสือหนังหาก็ไม่ไปเรียน" ไอ้ตูนถามผม ตัวมันเองก็เหมือนกันนะแหละ ก็เห็นโดดเรียนเหมือนกัน ดันมาถามผมเรื่องเรียน
"ไม่มีไรหรอก อย่าเพิ่งมายุ่งกับกูได้มั้ย ช่วงนี้แม่งเซ็งๆว่ะ" ผมบอกมัน เสียงเซ็งๆ
"อ้าว เซ็งเหรอวะ อย่างนี้ต้องมีเรื่องเล่า (เหล้า) ล่ะซี่" มันบอก พลางยักคิ้วให้อีก ไอ้เฮี่ยนี่แม่ง กวนตีนจริงๆ
"เอางี้ เย็นนี้ไปแดกเหล้ากัน เดี๋ยวกูโทรไปชวน ไอ้โก้ ไอ้เม้ง ได้ข่าวว่าร้านเฮียตี้มีเด็กเสิร์ฟใหม่ เค้าบอกแม่งน่ารัก เดี๋ยวเย็นนี้ไปกันดีกว่า" มันชวนผม พร้อมวางแผนให้เสร็จสรรพ
"เออ ก็ได้ ก็ดีเหมือนกัน เบื่อว่ะ" ผมตอบรับมัน
เย็นวันนั้นพวกผมก็ไปกินเหล้ากันที่ร้านเฮียตี้ ร้านประจำของพวกเรา
"น้องนกครับ น้ำแข็งโต๊ะพี่หมดแล้วล่ะ น้องนกไปเอาน้ำแข็งมาให้โต๊ะพี่อีกได้มั้ยครับ" เสียงไอ้โจ ตัวหม้อประจำกลุ่ม บอกน้องนก เด็กเสิร์ฟใหม่ร้านเฮียตี้ ตอนนี้มันกำลังพยายามจีบน้องเค้าอยู่
"เออ ไอ้กอล์ฟ ได้ข่าวว่าช่วงนี้มึงเซ็งๆ เหรอวะ เป็นไรวะมึง" ไอ้เม้งถามผม ตอนนี้ผมกินเหล้าหมดไปกี่แก้วก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าดื่มเอาๆ ไม่พูดไม่จากับใครเลยทั้งนั้น
"กอล์ฟ ให้กูทายนะ มึงโดนอุ้มหักอกล่ะสิ" ไอ้เม้งพูดต่อ เล่นเอาผมสำลักเหล้า
"กูได้ยินมาจากไอ้โก้ว่า คืนนั้นที่รับน้อง มันเห็นมึงกับอุ้มนั่งคุยกันอยู่สองคนที่ริมหาด"
"กูก็ว่า ไอ้โก้ไปตามมึงคนเดียว ทำไมมีอุ้มตามมาด้วยวะ" ไอ้เม้งพูด
"ห่านี้ เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว พูดเรื่องอะไรวะ" ผมตอบเสียงอารมณ์ไม่ดี ส่วนตาผมก็จ้องหน้าไอ้โก้
ไอ้โก้ ก็เหมือนจะรู้ตัว เลยรีบชิงพูดออกมา
"ก็จะให้กูคิดว่าอะไรล่ะว่ะ ก็สถานการณ์มันเป็นอย่างนั้นนี่หว่า"
"แล้วตกลงเป็นไง มึงบอกรักเค้าแล้วเค้าไม่สนใจเหรอวะ ถึงได้มานั่งซึมแบบนี้น่ะ" ไอ้โก้ถามต่อ
"เฮ้ย เท่าที่กูรู้มา อุ้มเค้าตอนนี้ก็ไม่มีใครด้วย ข่าวล่าสุดเลยนะเว้ย" ไอ้โจ นักข่าวประจำกลุ่มรีบเสริมทันที
"แล้วตกลงเรื่องมันเป็นยังไงล่ะวะ หา" คราวนี้เป็นไอ้ตูน ตอนนี้ผมโดนรุมซะแล้ว
.
"ป่าว คืนนั้นกูไม่ได้บอกอะไรกับเค้า" ผมบอกเพื่อนๆ
"อ้าวเฮี่ย! แล้วทำไมมึงไม่บอกไปว่ะ บรรยากาศเป็นใจแท้ๆ" ไอ้โก้พูด สัดนี่ เป็นเพราะมึงนั่นแหละ กูเลยไม่ได้บอกเค้า ผมคิดในใจ
"แล้วมึงมานั่งซึมทำไมว้า ยังไม่ได้บอกก็ไม่ได้แปลว่ามึงจะอกหักนิ อีกอย่างคืนนั้นอุ้มเค้ายังมานั่งอยู่ในวงด้วยทั้งคืน แถมก่อนหน้านั้นยังไปนั่งคุยอยู่กับมึงอีก มึงยังมีโอกาสน่าไอ้กอล์ฟ" ไอ้ตูนบอกผม
"เค้าคงไม่คิดอะไรหรอกมั้ง คงคิดแค่เพื่อนน่ะ กูกับเค้าก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานแล้ว" ผมตัดบท
"เอาน่า ของแบบนี้ไม่ลองไม่รู้ มึงก็หาโอกาสไปอยู่ใกล้ๆ เค้าอีกสิวะ เดี๋ยวก็มีโอกาสบอกเอง"
ไอ้ตูนเสริมต่อ
"เออๆ แล้วไว้วันหลังกูจะลองดู เอ้า แดกๆๆ แดกเหล้าดีกว่าว่ะ" ผมรีบตัดบท
"เอ้า งั้นมาดื่มเพื่อความรักของเพื่อนกอล์ฟเราดีกว่า เอ้า ชน...." ทุกคนพูดพร้อมกัน
.......
อย่างไรก็ดี ผมเองก็ไม่ได้เข้าไปอยู่ใกล้อุ้มมากนัก เพราะผมเองก็ยังรู้สึกผิดที่ไปทำร้ายจิตใจโบว์อยู่ ผมเลยลำบากใจ ที่จะเข้าไปทักทาย หรือพูดคุยกับอุ้มในกลุ่มเพื่อนของเธอมากนัก ก็มีแค่โทรศัพท์ไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็คุยกันเรื่องสัพเพเหระกันซะเป็นส่วนใหญ่
จนเวลาล่วงเลยกระทั่งเข้าสู่เทอมสุดท้ายของปีสี่ ซึ่งตอนนี้ทุกคนก็ต้องตั้งหน้าตั้งตาทำโปรเจ็คเพื่อที่จะจบ จึงไม่ค่อยมีเวลามากนัก ผมเองส่วนใหญ่ก็ขลุกอยู่แต่ในห้องโปรเจ็ค กลางคืนก็นอนที่นั่น กลับหอไปเพียงแค่ตอนเช้าเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเท่านั้นเอง แต่แล้ววันหนึ่งผมก็ได้มาเจอกับอุ้มโดยบังเอิญ วันนี้ผมเห็นเธอเดินมาคนเดียว เธอเข้ามาทักผมตอนที่ผมกำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหารของคณะ
"หวัดดีกอล์ฟ เป็นยังไงบ้างเนี่ย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน หายไปเลยนะช่วงนี้" เสียงใสๆ ของเธอทักผม
"ก็ยุ่งเรื่องโปรเจ็คน่ะ วันๆก็นั่งทำแต่โปรเจ็คนั่นแหละ แล้วอุ้มล่ะ เป็นไงบ้าง" ผมถามเธอต่อ ตอนนี้เธอมานั่งอยู่ที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามกับผม
"ก็ทำโปรเจ็คเหมือนกันนะแหละ ช่วงนี้เครียดมากเลยล่ะ" อุ้มตอบ
"อ้าว ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรเหรอ" ผมถามด้วยความห่วงใย
"ก็เรื่องฮาร์ดแวร์น่ะ โปรเจ็คอุ้มต้องทำวงจรด้วย แต่ทั้งเราแล้วก็คู่โปรเจ็คเราก็ไม่ถนัดเรื่องต่อวงจรทั้งคู่ เลยกำลังเครียดอยู่เนี่ย จะเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นก็ไม่ทันแล้ว" อุ้มตอบผม
"เหรอ เอางี้ เดี๋ยวเราไปช่วยทำเอามั้ย ของเราใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ เรื่องวงจรน่ะ เราไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" ผมเสนอ จริงๆแล้วโปรเจ็คของผมน่ะ ยังไม่เสร็จหรอก แถมไม่ใกล้เคียงความเป็นจริงด้วย ถึงได้ต้องมาทำกันหามรุ่งหามค่ำกันอยู่อย่างนี้ไงล่ะ แต่ผมมันก็เป็นอย่างนี้แหละ มักจะเห็นเรื่องของคนอื่นมาก่อน โดยเฉพาะเป็นเรื่องของคนที่ผมคิดว่าเป็นคนพิเศษด้วยแล้วล่ะก็ เรื่องของตัวเองน่ะ เอาไว้ทีหลังก็ได้
"จริงเหรอกอล์ฟ ไม่เป็นอะไรแน่นะ แล้วคู่โปรเจ็คกอล์ฟเค้าไม่ว่าเหรอ งานกอล์ฟก็ต้องทำนะ" อุ้มถามผม
"โอยไม่มีปัญหา ของเราเหลืออะไรอีกไม่มากแล้ว เราไปช่วยอุ้มได้ มันไม่ว่าอะไรหรอก" ผมบอกอุ้ม
"แล้วอุ้มทำโปรเจ็คอยู่ที่ไหนล่ะ จะให้ไปช่วยตอนไหนก็บอกมาแล้วกัน เดี๋ยวเราไปหา"
หลังจากวันนั้นผมก็ไปช่วยทำวงจรให้อุ้มทุกวัน นานๆก็ไปทำงานของตัวเองสักที จนคู่โปรเจ็คเริ่มบ่น แต่ผมก็เอาตัวรอดได้ทุกที ช่วงนั้นผมก็ได้คุยกับอุ้มมากขึ้น อุ้มจะคอยเอาขนมเอาน้ำมาให้ ตอนที่ผมนั่งทำวงจรอยู่ บางทีเธอก็มานั่งคุยกันกับผม คอยถามผมว่าเหนื่อยไหม เป็นยังไงบ้างเราคุยกันทุกเรื่อง ช่วงนี้ถึงแม้จะเหนื่อยแต่ผมก็มีความสุขเหลือเกิน ผมเองก็เริ่มคิดไปไกลซะแล้ว ว่าตอนนี้เราสองคนน่าจะสนิทกันเกินเพื่อนธรรมดา จนผมเริ่มมีความกล้า ที่จะบอกรักกับเธอ....
จนกระทั่งคืนหนึ่ง วันนั้นเธอทำโปรเจ็คจนดึก คู่โปรเจ็คเธอทะเลาะกับแฟน เลยขอตัวกลับก่อนส่วนเธอเดินมาชวนผมออกไปเดินเล่นข้างนอก คืนนั้นเป็นคืนที่ฟ้าสวยเหลือเกิน...
"อุ้ม" ผมเรียกชื่อเธอ ขณะที่เรากำลังเดินอยู่ข้างนอก
"หืม มีอะไรเหรอกอล์ฟ" เธอหันมาถามผม
"คือว่า วันนี้ฟ้าสวยจังนะ" ผมไม่รู้จะเริ่มยังไงดี
"อืมใช่ อากาศดีมากเลย เราเลยชวนกอล์ฟออกมาเดินเล่นกันไง" เธอบอกผม
"ใช่ ชอบฟ้าคืนนี้จัง" ผมรำพึง
"เนี่ยกอล์ฟ เรามีอะไรจะบอกกอล์ฟล่ะ" อุ้มหันมายิ้มให้ผม แต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมอยากจะพูดกับเธอก่อน
"เอ่อ เราก็มีอะไรจะบอกอุ้มเหมือนกัน ขอเราพูดก่อนได้มั้ย" ผมบอกเธอ
"ได้สิมีอะไรเหรอกอล์ฟ" เธอถามผม
"อุ้ม เราอยากจะบอกอะไรอุ้มสักอย่าง" ผมกำลังรวบรวมความกล้า
"เราก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานแล้วนะ" ผมพูด
"อุ้มคิดว่าเราเป็นคนยังไงล่ะ" ผมเริ่มด้วยคำถาม
"กอล์ฟเหรอ กอล์ฟก็เป็นคนดีนะ แรกๆดูเหมือนเป็นคนเงียบๆ แต่พอรู้จักจริงๆแล้วคุยเก่งน่าดูเลยล่ะ" เธอบอกผม
"เหรอ แล้วมีอะไรนอกจากนี้อีกหรือเปล่า" ผมรุกต่อ
"มีอะไรเหรอกอล์ฟ อยู่ดีๆมาถามเราแบบนี้" เธอหยุดเดิน หันหน้ามามองผม
"คือว่า เอ่อ..คือ อะนะ" เอาอีกแล้ว ผมเริ่มอ้ำอึ้ง แต่ก็คิดว่า เอาวะ ยังไงคืนนี้ก็ต้องบอกเธอให้ได้ ขออย่ามีใครมาขัดจังหวะตอนนี้ก็แล้วกัน
"เรารู้สึกดีกับอุ้มน่ะ" ผมพูดออกไปแล้ว แต่เธอคงจะงงกับคำพูดของผม
"หมายความว่ายังไงเหรอกอล์ฟ" เธอถาม
"เอ่อ....คือเราชอบอุ้มน่ะ ชอบมานานแล้ว" ในที่สุดผมก็พูดออกไป ความรู้สึกตอนนี้เหมือนทุกวินาทีที่ผ่านไปมันช่างเนิ่นนาน เหมือนโลกนี้มีแค่เราสองคน ผมรู้สึกตัวลอยๆ เบาๆยังไงบอกไม่ถูก ทั้งๆที่ช่วงเวลาแห่งความเงียบนั้น กินเวลาไม่ถึงสามวินาทีเท่านั้น ก่อนที่เธอจะทำลายความเงียบนั้น
"จริงเหรอกอล์ฟ" คราวนี้เธอกลับหลบตาผม
ผมไม่พูดอะไร ได้แต่ยืนแล้วมองหน้าเธออยู่อย่างนั้น
"ทำไมเพิ่งมาบอกเราล่ะกอล์ฟ" เธอพูดกับผม แต่ตาเธอยังมองไปทางอื่น
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น ที่บ้านเธอโทรมาตามนั่นเอง เพราะเห็นว่าดึกมากแล้ว
"เดี๋ยวเรากลับก่อนนะกอล์ฟ ที่บ้านโทรมาตามแล้วล่ะ ไว้ค่อยคุยกันวันหลังนะ" เธอบอกผม
ผมจึงเดินไปช่วยเธอเก็บของที่ห้องโปรเจ็คของเธอ แล้วเดินไปส่งเธอที่รถ เราไม่ได้คุยกันสักคำเลย จนกระทั่งก่อนเธอจะกลับเธอจึงพูดกับผม
"ช่วงนี้กอล์ฟไปทำงานของกอล์ฟก่อนก็ได้ ใกล้ส่งโปรเจ็คแล้วน่ะ ส่วนที่เหลือเราคิดว่าน่าจะโอเคแล้วล่ะนะ" เธอบอกผมก่อนขับรถออกไป ปล่อยผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
แล้วคืนนั้นก็เป็นอีกคืนที่ผมนอนไม่หลับ ส่วนอุ้มก็ปิดมือถือ...
วันต่อมาผมไปหาอุ้มที่ห้องโปรเจ็คเธอ แต่เธอไม่อยู่ เจอแต่คู่โปรเจ็คของเธอ เพื่อนเธอบอกว่าอุ้มทำรายงานอยู่ที่บ้าน แล้วเพื่อนเธอก็ขอให้ผมช่วยทำวงจรส่วนสุดท้าย แล้วช่วยเธอประกอบลงกล่องให้หน่อย พอทำเสร็จก่อน กลับ ผมเลยถามเธอถึงอุ้ม
"เออนุ้ย วันนี้ได้คุยกับอุ้มบ้างเหรอเปล่า" ลืมบอกไป คู่โปรเจ็คเธอชื่อนุ้ยครับผม
"อ๋อ ก็ตอนเช้านะแหละ ทำไมเหรอ" นุ้ยถามผม
"อ๋อนะ แล้วพรุ่งนี้อุ้มจะมาทำโปรเจ็คหรือเปล่าล่ะ" ผมถามนุ้ย
"พรุ่งนี้เหรอ คงไม่นะ เห็นอุ้มบอกว่าจะไปสถานฑูตน่ะ" นุ้ยบอกผม คำว่าสถานฑูตทำเอาผมงง
"สถานฑูต ไปทำไม อุ้มจะไปไหนเหรอ" ผมถาม
"อ้าวกอล์ฟไม่รู้เหรอ อุ้มเค้าจะไปเรียนต่อที่เมกา เนี่ยเห็นเพิ่งได้จดหมายตอบรับมา พรุ่งนี้ก็เลยจะไปทำเรื่องขอวีซ่าน่ะ" ผมอึ้งนึกถึง คำพูดที่เธอพูดกับผมเมื่อคืน แต่ทำไมเธอถึงไม่บอกผมล่ะ
"แล้วอุ้มจะไปเมื่อไหร่ล่ะ" ผมถามต่อทันที
"เห็นว่าจบแล้วก็คงไปเลยมั้ง ถ้าเรื่องเอกสาร ที่อยู่อะไรเรียบร้อยแล้วก็คงบินเลยน่ะ" นุ้ยบอกผม ส่วนผมได้เพียงแค่รับฟัง แล้วก็อึ้งอยู่อย่างนั้น
"ยังไงก็ขอบใจกอล์ฟมากเลยนะ ถ้าไม่ได้กอล์ฟมาช่วยเนี่ยคงไม่เสร็จแน่ๆเลย เดี๋ยวเรากลับก่อนนะ เดี๋ยววันหลังจะชวนอุ้มพากอล์ฟไปเลี้ยงข้าวนะจ๊ะ" นุ้ยลาผม
"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเลี้ยงหรอกน่า โอเค โชคดีนะ" ผมลานุ้ย
คืนนั้นผมโทรไปหา เธอยังคงไม่รับสายผม...
สองสามวันต่อมา ผมรู้จากนุ้ยว่า วันนี้เธอต้องมาพรีเซ้นต์โปรเจ็คกับอาจารย์ที่ปรึกษา ผมจึงมาดักรอเธอที่หน้าตึกภาคคอม จนกระทั่งผมเห็นเธอเดินลงมาจากตึก จึงเดินเข้าไปหาเธอ
"อุ้ม" ผมเรียกเธอ
"กอล์ฟ..." เธอพูดชื่อผม ในขณะที่เธอกำลังจะเดินหลบผมไปนั้น ผมก็วิ่งเข้าไปหาเธอ
"เดี๋ยวก่อนสิอุ้ม หยุดคุยกันก่อนสิ" ผมบอกเธอ
"ทำไมเหรอกอล์ฟ มีอะไรเหรอ" เธอหยุดเดินแล้วหันมาพูดกับผม
"ทำไมอุ้มถึงไม่บอกเราล่ะ ว่าอุ้มจะไปเมกาแล้ว" ผมถามเธอ
อุ้มนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนที่จะพูดกับผม
"เดี๋ยวไปหาอะไรกินกันหน่อยไหม..."
........
ที่ร้านอาหารร้านหนึ่งไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่นัก ผมกับอุ้มนั่งอยู่ที่โต๊ะที่มุมหนึ่งของร้าน ตรงนั้นไม่มีคนนั่งมากนัก
"อุ้ม ทำไมถึงไม่บอกเราเลยล่ะ ว่าอุ้มจะไปเรียนต่อ" ผมเปิดฉากถามเธอ
"เราไม่รู้สิกอล์ฟ เรารู้สึกยังไงไม่รู้" อุ้มบอกผม
"กอล์ฟชอบเราจริงๆเหรอ" เธอถามผมบ้าง
"จริงสิอุ้ม เราชอบอุ้มจริงๆ" ผมพูดพร้อมกับมองตาเธอ เธอหลบสายตาผมไปวูบหนึ่ง ก่อนที่จะพูดอะไรออกมา
"นานแล้วเหรอกอล์ฟ ตั้งแต่เมื่อไหร่" เธอถามผม
"ไม่รู้สิ ตั้งแต่เจอกันใหม่ๆนั่นแหละ" ผมบอกเธอ
"เหรอกอล์ฟ ทำไมกอล์ฟเพิ่งมาบอกเราตอนนี้ล่ะ" เธอพูด ส่วนผมเงียบ
"เราไม่รู้ว่าอุ้มคิดยังไงกับเราน่ะ" ผมบอกเธอ
.......
.......
"เราเองก็รู้สึกดีๆ กับกอล์ฟนะ แต่เราเองก็ไม่รู้ว่ากอล์ฟคิดยังไงเหมือนกัน" เธอพูดออกมา
"แต่กอล์ฟรู้มั้ย ตอนนี้เรากำลังจะไปเรียนต่อแล้ว แล้วเราไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นยังไง"
"เราเลยไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี" เธอบอก
ผมเงียบไปพักหนึ่ง ไม่รู้จะพูดอะไรดี
"แต่ที่ช่วงที่ผ่านมา เรารู้สึกดีมากเลยนะ ที่มีกอล์ฟอยู่ใกล้ๆ ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาไม่นานก็ตาม"
"ถ้ากอล์ฟบอกเราก่อนหน้านี้ เราคงมีเวลาอยู่ด้วยกันมากกว่านี้นะกอล์ฟ"
"แต่ตอนนี้ เราคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่า เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะกอล์ฟ"
ผมพยักหน้าให้เธอ จริงๆแล้วผมจะขอคบกับเธอก็ได้ ถึงแม้จะเป็นแค่ช่วงสั้นๆ แต่มันก็คงมีเวลาพอที่จะสานต่ออะไรได้ แต่อย่างไรก็ดี ผมก็ยอมรับการตัดสินใจของเธอ
ช่วงเวลาที่เหลือก่อนที่เธอจะไปเรียนต่อ ผมจึงพยายามทำตัวเป็นปกติ เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ โทรไปคุย ให้คำปรึกษา ไปไหนมาไหนกับเธอบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไรเกินกว่าความเป็นเพื่อนกัน แม้กระทั่งตอนไปส่งเธอที่สนามบิน ผมก็ทำตัวเป็นเพียงเพื่อนคนหนึ่ง มีของติดไม้ติดมือไปฝากเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ดูเด่นอะไรมาก ก็ทำตัวเฮฮากับเพื่อนฝูงทั่วไป จนกระทั่งเธอเดินผ่านจุดตรวจหนังสือเดินทางเข้าไปนั้น เธอจะรู้ไหมนะ ว่าน้ำตาลูกผู้ชายคนนี้มันไหลออกมา......
หลังจากนั้นเราก็ติดต่อกันบ้าง แต่ด้วยความที่เธอเรียนหนัก ช่วงหลังการติดต่อจึงน้อยลงไป จนกระทั่งผมขาดการติดต่อกับเธอในที่สุด
นี่ก็สามปีมาแล้วสินะ หลังจากเหตุการณ์คราวนั้น อย่างไรก็ดี สุดท้ายมันก็เป็นเพียงความทรงจำที่ดี ที่มีความสุขทุกครั้งยามที่นึกถึงมัน อุ้มมีชีวิตของเธอ ส่วนผมก็มีชีวิตของผม ถึงแม้ว่าเส้นทางของเราจะไม่ได้มาบรรจบกัน ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เดินทางไปด้วยกัน บนเส้นทางเดียวกัน แต่อย่างน้อยช่วงหนึ่งของชีวิตของเรา มันก็เคยมีจุดร่วมกันอยู่.......
สวัสดี
ขอได้รับความขอบคุณจากซีวีดี อินเตอร์เนชั่นแนล
พันธมิตร ให้เสียงภาษาไทย
บทประพันธ์ กูเอง
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
PS. ไหง๋มันจบอย่างงี้ได้หว่า เอาเป็นว่าอ่านมาทั้งหมด แห้วทุกเรื่องเลยหลานเรา
Post by น้าฝ้าย เหอะ ๆ ๆ
เอ่อ.. อิงจากเรื่องจริงรึเปล่าครับ อิอิ
#1 By Gapz (' '-) on 2006-03-16 02:13