เล่าไป . . . ไม่รู้เมื่อไหร่จะจบ :P

ฟู่ เพิ่งกลับมาถึงเมืองไทย แต่ว่านะยังไม่ว่างเลยตอนนี้ โดนลากไปลากมาตลอด

จริง ๆ ว่าจะ upนิยายตั้งแต่วันพุธแล้ว เพราะจิกคุณหลานมาได้ แต่นะมัวแต่เก็บของ เคลียร์ห้องจนหัวหมุน ก็เลยไม่มีเวลา ล่วงเลยมาจนถึงวันนี้ วันอาทิตย์แล้ว ต้องขออภัยคุณหลานด้วยก็แล้วกันนะ อิอิ

อ่ะ ไม่พูดมากดีกว่า อ่านต่อเลยละกัน อ้อ ถ้าใครเพิ่งเข้ามาอ่าน เข้าไปอ่านตอนเก่าได้จากCategory"Nephew-novel" นะคะ

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

วันนั้นเป็นวันอังคาร....

อีกสามวันก็จะถึงวันสอบวิชาแรก....

วันนี้ผมตื่นเช้ากว่าปกติ... ป่าว ไม่ได้ขยันหรอก ที่ตื่นเพราะมีคนแหกปากอยู่ในห้องต่างหาก ผมงัวเงียลืมตาขึ้นมา เจอไอ้ตูน รูมเมทผม กับ ไอ้เม้ง เพื่อนที่อยู่หอเดียวกันแต่คนละห้อง แต่ชอบมาสิงอยู่ห้องผม กำลังดวลวินนิ่งกันอย่างเมามัน (วินนิ่ง-Winning Eleven เกมส์ฟุตบอลแห่งมวลมนุษยชาติ-ผู้เขียน)

เฮ้ย! เล่นเกมส์กันแต่เช้าเลยเรอะมึง นี่ช่วงสอบนา ผมถามพวกมัน ขณะที่กำลังเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน

เออ แวะมาแป้บเดียวแหละ เดี๋ยวกูต้องไปหอสมุดกลาง พอดีวันนี้เพื่อนๆ นัดติวหนังสือว่ะ ไอ้เม้ง เด็กภาคคอม ที่รู้เรื่องเกมส์มากกว่าเขียนโปรแกรมหันมาตอบผม

จริงดิ ไปอ่านกับใครบ้างวะ ผมถามขณะที่กำลังแปรงฟันอยู่ ที่ผมสงสัยไม่ใช่อะไร ก็พวกเพื่อนๆ ภาคคอมที่ผมรู้จักเนี่ย ไม่มีใครที่เป็นเด็กเรียนขนาดจะนัดเพื่อนๆไปติวหนังสือกันนะสิ

อ๋อ พวกผู้หญิงน่ะ กูเห็นเค้าคุยกันเมื่อวาน กูเลยขอไปอ่านด้วย วิกฤติว่ะ ตอนนี้ ถ้าไม่มีคนติวกูตายแน่ มันตอบ

พวกผู้หญิงเหรอ... ผมคิดในใจ ในกลุ่มนั้นจะมีอุ้มอยู่ด้วยหรือเปล่านะ จะถามมันก็กลัวมันจะสงสัย เอาวะ วันนี้ลองไปหอสมุดดีกว่า ไม่แน่อาจจะได้เจออุ้มอีกวันนี้

อืม งั้นติดรถกูไปก็ได้ วันนี้กูว่าจะเปลี่ยนบรรยากาศซะหน่อย ไปหอสมุดก็ดีนะ เย็นดี รอแป้บนะ กูอาบน้ำก่อน ผมบอกมัน

เออ ๆ เร็วนะมึง เค้านัดกันเก้าโมงครึ่ง ไปสายเดี๋ยวโดนด่าอีก ไอ้เม้งตอบ

อ้าว เฮ้ย หนีกูไปกันหมด ทิ้งกูนะมึง เออ กูอยู่คนเดียวก็ได้วะสาด... ไอ้ตูนบ่นที่เพื่อนจะหนีมันไปกันหมด

ณ หอสมุดกลาง....

แหะๆ โทษทีจ้า เนี่ยพอดีเพื่อนเรามันอาบน้ำช้าน่ะ รอมันอยู่ก็เลยมาสาย ทันทีที่เจอเพื่อน ไอ้เม้งก็โบ้ยความผิดมาที่ผมทันที

เออ นี่เพื่อนเรา ชื่อกอล์ฟ อยู่ภาคอิเล็คน่ะ มันแนะนำผมกับเพื่อนๆ มัน

ผมพยักหน้ายิ้มทักทาย สายตาผมมองไปที่โต๊ะที่เพื่อนๆ ผู้หญิง สาม สี่ คนของมันนั่งอยู่ ซึ่งผมก็พอคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่ในกลุ่มนั้นกลับไม่มีคนที่ผมตั้งใจว่าจะได้เจอ ครับผม ในกลุ่มนั้นไม่มีอุ้มอยู่....

ผมผิดหวังเล็กน้อย ขณะที่ผมกำลังจะขอตัวไปหาที่เงียบๆ อ่านหนังสือนั่นเอง ผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มก็พูดขึ้นมา

ไม่เป็นหรอกเม้ง เนี่ยอุ้มก็ยังไม่มา เห็นเค้าโทรมาว่าจะแวะเอารถไปเปลี่ยนแบทมั้ง คงมาสายหน่อย ประโยคทำเอาผมล้มเลิกความคิดที่จะไปอ่านที่อื่น

อะไรนะ อุ้มก็มาด้วยเหรอ ผมคิด ดังนั้นผมเลยเปลี่ยนแผน ไปนั่งที่โต๊ะตัวข้างๆ กลุ่มนั้นแทน

สิบนาทีผ่านไป คนที่ผมอยากเจอก็มา...

โทษทีจ้าทุกคน รอนานมั้ยเนี่ย อุ้มนั่นเอง เธอเดินไปทักเพื่อนๆ เธอ พร้อมทั้งขอโทษขอโพยเพื่อนๆ ที่มาช้าวันนี้ ดูเธอคงไม่รู้ตัวว่ามีคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะข้างๆ เพื่อนๆ เธอ กำลังมองเธออยู่

ไม่นานหรอกจ้า โอเค มากันครบแล้ว งั้นเริ่มเลยนะ เดี๋ยวตัวนี้เราติวเอง โบว์ คนในกลุ่มซึ่งดูเป็นคนที่ช่างพูดช่างเจรจาที่สุดในกลุ่มตอบ

จากนั้นกลุ่มนั้นก็เริ่มติวหนังสือกัน ในขณะที่ผมที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ก็นั่งอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ อย่างไรก็ดี ผมก็ได้ยินว่าเค้าคุยอะไรกันบ้าง เผอิญวันนั้นเค้าติววิชาเขียนโปรแกรมกัน ยิ่งฟังก็ยิ่งงง อะไรหว่า ภาษาซี จาวา แล้วถ้าผมได้คุยกับอุ้มผมจะคุยเรื่องอะไรดีเนี่ย หรือผมต้องพูดกับเค้าเป็นภาษาซี กับ จาวา... ผมเริ่มฟุ้งซ่าน

....

อืม หิวแล้วล่ะ ไปหาอะไรกินกันเถอะ คนในกลุ่มพูดขึ้นมา

ก็ดีนะ นี่เม้ง ชวนเพื่อนเธอไปด้วยกันสิ โบว์บอกเม้ง นั่นเองทำให้อุ้มรู้ว่า ผมนั่งอยู่โต๊ะข้างๆ นั่นเอง

อ้าว เธอนี่เอง โทษทีนะ ไม่ทันได้สังเกต อุ้มลุกขึ้นมาคุยกับผม

อ่อ ไม่เป็นไร พอดีเรามากับเม้งนะ ผมตอบเธอ

เนี่ยเมื่อวานขอบใจมากนะ วันนี้เราเอารถเปลี่ยนแบทมาแล้วล่ะ เธอบอกผม

อ้าวเฮ้ย รู้จักกันด้วยเหรอ ไอ้เม้งถาม ทำหน้างงๆ

อุ้มเลยเล่าเรื่องที่ผมช่วยเธอเมื่อวานให้เพื่อนๆ ฟัง จากนั้นก็ชวนผมไปทานข้าวเที่ยงด้วยกัน

ขณะที่ผมนั่งทานข้าวอยู่กับไอ้เม้งและเพื่อนๆ ไอ้เม้งมันก็แซวผม

แหม แอบเป็นฮีโร่นะมึง ไม่เห็นบอกกูเลย ไอ้เม้งแซวเบาๆ เอาเป็นว่าได้ยินกันแค่ผมกับมัน

เฮ้ย ก็กูเห็นเค้ามีปัญหา กูก็ช่วย ก็เท่านั้นเอง ผมตอบมัน เสียงเบาพอกัน จากนั้นผมก็ทานข้าวต่อ คนอื่นๆ ในกลุ่มเค้าก็คุยกันสนุกสนาน ส่วนผมก็ไม่พูดไม่จา คือผมเป็นเงี้ยแหละ เวลาอยู่ในกลุ่มคนที่ไม่สนิทก็จะเงียบมาก จริงๆไม่มีอะไร คือไม่รู้จะคุยอะไรนะเอง

นี่เธอ ใจคอจะกินอย่างเดียวไม่พูดไม่จาเลยเหรอ คุณชายจริงๆ เลย โบว์นั่นเองที่พูดกับผม

เออ...ป่าวน่ะ คือไม่รู้จะคุยอะไรน่ะ ผมตอบ

อ้าว ก็พูดเป็นนี่นา นี่ๆ ภาคอิเล็คน่ะเป็นไง เห็นเค้าว่าเรียนหนักนี่ โบว์ชวนผมคุยต่อ

ใช่ๆ เราเห็นคนภาคนี้ไม่สุงสิงกับใครเลย คราวนี้เป็นอุ้ม ที่พูดเสริม ทำให้บรรยากาศที่อึดอัดของผม ผ่อนคลายลงไปเยอะเลย

ก็วันๆ ก็อยู่ในตึกภาคน่ะ ก็ทำแล็ป ทำรายงาน งานเยอะน่ะ ก็เลยไม่ค่อยว่างกันเท่าไหร่ ผมตอบ

ใครบอก วันๆ มันเอาแต่เล่นเกมส์ต่างหาก รายงง รายงานอะไร เห็นมันปั่นกันก่อนส่งทุกที ไอ้เม้งนั่นเอง เผากูซะแล้ว ไอ้เพื่อนเลว

แหม ก็มันเครียดน่ะ ก็ผ่อนคลายบ้าง นิดหน่อยนะ ผมพูด แล้วหันไปมองหน้าไอ้เม้ง พยายามสื่อกระแสจิตว่า มึงพูดอีก ได้เดินกลับหอแน่มึง ซึ่งดูไอ้เม้งจะรับกระแสจิตผมได้ มันเลยเงียบไป

ว่าแต่ นี่สอบกันเมื่อไหร่เนี่ย ผมถาม

อาทิตย์นี้ก็มีพรุ่งนี้ตัวนึง ตัวที่มาติวกันวันนี้แหละ แล้วก็มีศุกร์นี้อีกตัว อุ้มตอบ

ว่าแต่ ตัววันศุกร์นี้ ใครติวให้ได้บ้างล่ะ เนี่ยยากด้วย ก้อย อีกหนึ่งสาวพูดกับเพื่อนในกลุ่ม

เราขอบายนะ ตัวนี้เราเองก็ไม่ค่อยถนัดน่ะ โบว์ตอบ พลางหันไปมองไอ้เม้ง

เธอชอบเล่นคอมไม่ใช่เหรอ ตัวนี้เธอน่าจะถนัดนะ โบว์ถามไอ้เม้ง

แหะๆ คือถนัดเรื่องเกมส์อะนะ ส่วนเรื่องทฤษฎีนี่ ขอบายละกัน ไอ้เม้งตอบ

วิชาอะไรเหรอ ผมถาม จริงๆ ก็ถามไปงั้นแหละ คือพยายามอยากมีส่วนร่วม (แถวบ้านเรียก เ_ือก กรุณาเติม ส เสือ ในช่องว่าง)

เครือข่ายคอมพิวเตอร์น่ะ ตัวนี้เห็นรุ่นพี่เค้าบอกอาจารย์ตัดเกรดโหดด้วย โบว์ตอบ

แล้วไอ้เม้งก็โพล่งขึ้นมา

เออกอล์ฟ กูจำได้ว่า เทอมที่แล้วมึงก็มีวิชาประมาณนี้นี่หว่า มึงน่าจะรู้เรื่องนะ ไอ้เม้งถามผม

ใช่สิ ผมลงไปเทอมที่แล้ว เป็นวิชาเลือก ที่ไอ้เม้งรู้เพราะผมไปยืมหนังสือของมันที่พี่รหัสมันให้มา ตอนนี้หนังสือนั่นยังอยู่ที่ห้องผมอยู่เลย ผมนึกว่ามันยังไม่ใช้เลยไม่ได้เอาไปคืน อีกอย่างมันก็ไม่ได้สนใจจะมาทวงด้วย จะสอบอยู่วันสองวันนี้แท้ๆ

งั้นกอล์ฟติวให้พวกเราได้มั้ยล่ะ วันพฤหัสนี้ อุ้มถาม มีรึผมจะปฏิเสธ แต่เอ๊ะ วันศุกร์ผมก็มีสอบนี่หว่า เอาไงดีวะ แต่ตัวมารในตัวผมบอกว่า โอกาสอย่างนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นะเฟ้ย ผมเลยตอบตกลง

ได้สิไม่มีปัญหา เดี๋ยวเราติวให้ ผมตอบ

เฮ้ย แต่วันศุกร์มึงมี อึ้ก! .... ผมกระทุ้งศอกที่สีข้างไอ้เม้งก่อนที่มันจะพูดจบ ผมกลัวว่าถ้าอุ้มรู้ว่าผมมีสอบวันศุกร์ แล้วอาจจะเกรงใจ ไม่อยากให้ผมติวนะสิ

จากนั้นเราก็กลับไปที่หอสมุด กลับไปผมก็อ่านของผมต่อ แต่ใจนะ คิดไปถึงวันพฤหัสแล้ว....

เย็นวันนั้นผมกลับไปค้น กองหนังสือของเทอมที่แล้ว มาอ่านอย่างขะมักเขม้น ขนาดไอ้ตูนกับไอ้เม้งยังแปลกใจ ขนาดชวนเล่นเกมส์ผมยังปฏิเสธ ทั้งๆที่ปกติ อย่างน้อยผมต้องไปดวลกับมันสักเกมส์สองเกมส์ แต่สุดท้าย ผมก็ทนไม่ได้.... เปล่า ไม่ได้ลุกไปเล่นเกมส์ ครับ ผมหอบหนังสือไปอ่านที่ห้องภาคในมหาลัยต่างหากล่ะ.....

แล้ววันพฤหัสผมก็ไปติวให้พวกเธอ (รวมไอ้เม้งด้วย) ซึ่งก็ผ่านไปด้วยดี จริงๆ ผมก็ไม่เก่งอะไรนักหรอก อาศัยอ่านอย่างหนัก ก็เลยพออธิบายอะไรๆ ได้ ซึ่งพวกเธอก็ค่อนข้างพอใจที่ผมไปติวให้ ซึ่งผมก็ติวด้วยความสุขทีเดียว แน่สิ ใครจะคิดว่าผมจะได้ติวหนังสือให้อุ้ม แต่ใครจะรู้เย็นวันนั้นผมต้องรีบกลับไปตาลีตาเหลือกอ่านหนังสือวิชาที่จะสอบวันรุ่งขึ้น เรียกว่า แทบจะขับสิบล้ออ่านหนังสือเลย เรียกว่าเอาทุกขนาน ไม่ว่าจะกาแฟเซเว่น หรือลิโพ ที่จะทำให้ไม่ง่วง เอาว่าถ้าอ่านไม่จบ ก็นอนไม่ได้ โต้รุ่งกันถึงเช้า โชคดีที่สอบบ่าย เลยได้นอนบ้าง แต่ก็เกือบเอาตัวไม่รอด

จากนั้นผมก็ไปอ่านหนังสือกับพวกเธอ และไอ้เม้ง ตลอดช่วงสอบที่เหลือ (ไม่เข็ด) อย่างไรก็ดี คราวนี้ผมไม่ได้ไปติวอะไรละ ก็อ่านของผมอย่างเดียว เพราะวิชาที่เหลือของพวกเธอนี่ ผมไม่รู้อะไรหรอก แต่ยังไงผมก็สนิทพวกเธอมากขึ้น ได้คุยกันมากขึ้น ได้ทานข้าวด้วยกันทุกวัน ผมเองก็เริ่มสนใจพวกเพลงป๊อบ ดูละครหลังข่าวบ้าง อ่านหนังสือแฟชั่นบ้าง จะได้มีเรื่องไปคุยกับพวกเธอ เป็นอย่างนี้ทุกวันจนกระทั่งสอบเสร็จ

ปิดเทอมผมกลับบ้านที่ต่างจังหวัด ก็ไม่ได้ติดต่อกับอุ้มเท่าไหร่ ทั้งๆที่ผมก็มีเบอร์มือถือเธอ แต่กลับไม่ค่อยได้โทรไป ส่วนใหญ่ผมจะอยู่กับเพื่อนๆ มากกว่า ก็เที่ยวเล่นกันไปตามประสา

....

เปิดเทอม ปีสี่

เฮ้ย ไอ้กอล์ฟ ไงวะ วันนี้มาแต่เช้าเลยนะมึง ไอ้โจเพื่อนสนิทอีกคนเข้ามาทักผม ในวันแรกของเปิดเทอมปีสี่

เออ ก็กูตื่นเช้า ก็มาเช้าสิวะ ไม่เห็นแปลก ผมตอบ ไอ้โจทำหน้างงๆ เพราะปกติ ผมมาเรียนเช้าแทบจะนับครั้งได้

จริงๆ ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่อยากจะเจอคนที่ผมไม่ได้เจอตั้งสองเดือนกว่าๆ ต่างหากล่ะ จะใครซะอีก ก็อุ้มไง

สักพัก ผมก็สังเกตเห็นรถบีเอ็มคันหนึ่งเลี้ยวเข้ามาจอด ประตูข้างคนขับเปิดออก คนที่เดินลงมาไม่ใช่ใคร อุ้มนะเอง ตอนนี้ผมเริ่มงงๆ เพราะปกติ อุ้มจะขับรถมาเอง แต่วันนี้เธอมากับใครกันเนี่ย.....

ไม่นานผมก็ได้คำตอบ เมื่อเจ้าของรถเปิดประตูลงมา ผมจำได้ ไอ้แพทนะเอง มันเป็นเด็กภาคคอมเหมือนกับอุ้ม หน้าตาดี แถมรวยอีกต่างหาก ในขณะที่ผมกำลังงงๆ อยู่นั่น ไอ้โจ ก็พูดขึ้นมา

เฮ้ย เดี๋ยวนี้อุ้มมากับไอ้แพทเหรอว่ะ ไม่น่าเชื่อ ไอ้โจพูด

ทำไมวะ ผมสงสัย

คือกูได้ยินมาว่า ไอ้แพทเนี่ย มันตามจีบอุ้มมาตั้งแต่ปีสองแล้วนา แต่เค้าว่าอุ้มไม่สนใจ แปลกว่ะ หรือว่าเปลี่ยนใจแล้ว ไอ้โจ หรือ ฉายา หน่วยสวาท ของเพื่อนๆ เพราะความที่มันมักจะรู้เรื่องราวข่าวสารของชาวบ้านเค้าไปหมด เล่าให้ผมฟัง

ว่าแต่ วันนี้กูได้บัตรเหล้าฟรีมาว่ะ ไปป่าวมึง ผับเปิดใหม่ สาวเพียบเลยว่ะ ไอ้โจชวน

เออ ไปสิ วันนี้อยากกินเหล้า ผมตอบตกลงทันที จริงๆ เพราะความเซ็งที่เห็นอุ้มมากับไอ้แพทนั้นแหละ เลยอยากกินเหล้า

แต่วันนั้นผมก็ไม่ได้กินอะไรมากมายหรอก ก็ด้วยภาระหน้าที่ที่ต้องขับรถพาเหล่าอนาคตวิศวกรไทยทั้งหลาย กลับหออย่างปลอดภัยน่ะ เฮ้อ....วันนั้นอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจเลย ยิ่งทำให้ผมเซ็งสุดๆ

......

อย่างไรก็ตาม ผมก็ยังเจอกลุ่มของอุ้มบ่อยๆ ซึ่งผมก็พยายามทำตัวเป็นปกติ ก็คุยเล่นกันบ้าง บางทีก็ไปดูหนัง ไปกินข้าวด้วยกัน พอสนิทกันมากขึ้น ผมก็ได้รู้ว่าจริงๆ อุ้มก็ไม่ได้เป็นคุณหนูอะไรมากมายเหมือนที่ผมคิด ออกจะขี้เล่นด้วยซ้ำ บางทีก็มากระเซ้าเหย้าแหย่ผม เวลาที่ผมดูเงียบๆ

วันนึงขณะที่ผมกำลังนั่งเล่นเกมส์อยู่กับไอ้เม้งในห้อง

ไอ้กอล์ฟ วันศุกร์นี่วันเกิดอุ้มนะ ไปมั้ย เห็นเค้ามาบอกกูให้ชวนมึงไปด้วย ไอ้เม้งถามผม

เหรอ แล้วเค้าไปกินกันที่ไหนวะ ผมถามกลับ

ต้มยำกุ้งที่ข้าวสารน่ะ สองทุ่ม ไอ้เม้งตอบ

ไกลว่ะ ไปไงวะ ตอนนี้กูไม่มีรถด้วยเข้าศูนย์อยู่ ผมตอบมัน

ก็ไปกับอุ้มสิ เค้าบอกว่ายังไงก็ต้องชวนมึงไปให้ได้นะ ไอ้เม้งชวนต่อ

อืม ก็ได้ เดี๋ยวกูโทรไปบอกเค้าละกัน ผมตอบ

เออ ดีๆ ไปกันหลายๆ คน ไอ้ตูน มึงจะไปด้วยป่าวว่ะ งานนี้สาวเยอะนะเว้ย ไอ้เม้งหันไปถามไอ้ตูน ที่นั่งเล่นคอมอยู่

ไม่ว่ะ ไม่รู้จักใคร อีกอย่างศุกร์นี้ กูมีนัดแล้ว ไปกินเหล้าที่หอไอ้โก้ ฉลองมันอกหักเว้ย ฮ่าๆๆ ไอ้ตูนตอบ

ไรวะ ห่านี่ ชวนไปกินกับสาวๆ ไม่ไป เออ ตามใจละกัน ไอ้เม้งพูด แล้วก็หันกลับมาเล่นเกมส์กับผมต่อ

แล้ววันศุกร์ ผมก็ติดรถอุ้มไปกินเลี้ยงวันเกิดของเธอ วันนั้นคนที่ไปส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อนๆ เธอ ทั้งเพื่อนในภาคคอม แล้วก็เพื่อนโรงเรียนเก่า แน่นอน ไอ้แพทก็ไปด้วย แถมนั่งติดกับอุ้มอีกต่างหาก ผมเลยนั่งเซ็ง แถมเพื่อนๆ ที่ไปก็ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ เพื่อนๆ กลุ่มของอุ้ม ส่วนใหญ่ก็คุยกันกับเพื่อนในภาค หรือไม่ก็เพื่อนโรงเรียนเก่า ส่วนไอ้เม้งก็สนใจแต่หาเรื่องคุยกับสาวๆ ก็มีแต่โบว์ที่มาชวนผมคุยบ้าง

ประมาณสี่ทุ่ม ผมก็เลยจะขอตัวกลับก่อน

จะกลับแล้วเหรอกอล์ฟ ไม่อยู่ happybirthday เราก่อนล่ะ แล้วนี่จะกลับยังไง ไม่ได้เอารถมาไม่ใช่เหรอ อุ้มถามตอนที่ผมไปบอกเธอว่าจะกลับก่อน

คงรถเมล์น่ะ หรือไม่ก็แท็กซี่ ผมตอบ

ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราไปส่ง เธอตอบผม

จะดีเหรอ แพทไม่ว่าเหรอ ผมเริ่มถามถึงแพท

ทำไมล่ะ แพทเกี่ยวอะไรด้วย เธอถามผมทำหน้างงๆ

อ้าว ก็อุ้มคบกับแพทอยู่ไม่ใช่เหรอ เห็นเคยมามหาลัยด้วยกัน ผมเริ่มถามเธอ ถึงสิ่งที่ผมสงสัยอยู่นาน

ไปกันใหญ่แล้วกอล์ฟ เราเคยมากับแพทแค่ครั้งเดียวเอง แล้วอีกอย่างเราไม่ได้คิดอะไรกับแพทด้วย อุ้มตอบผม สีหน้าเธอจริงจัง

รายนั้นนะ สาวเยอะจะตาย เราไม่ชอบหรอก เจ้าชู้ซะขนาดนั้น อุ้มพูดต่อ ผมเริ่มใจชื้น

ก็ได้ งั้นเรายังไม่กลับละกัน ผมบอกอุ้มไป

พอเที่ยงคืนก็มีการเป่าเค้กกัน จากนั้นเพื่อนๆ คนอื่นก็ตกลงว่าจะไปต่อกันที่อื่น ส่วนอุ้มเองไม่ชอบเที่ยวพวกนี้เท่าไหร่ ซึ่งเพื่อนๆ เธอก็รู้ แล้วก็ตกลงกันเองว่าใครจะไปส่งใครตอนกลับ ซึ่งก็ไม่มีปัญหาเพราะมีคนเอารถไปกันเยอะ ในขณะที่ผมเองก็ไม่ค่อยอยากเที่ยวเท่าไหร่ เพราะไม่ค่อยสนิทกับคนส่วนใหญ่ ไอ้เม้งนะเหรอ ก็ติดสาวจนลืมผมไปแล้ว ดังนั้นขากลับ รถอุ้มจึงมีแค่ผมกับอุ้มแค่สองคน

กอล์ฟ วันนี้ดูแปลกๆ นะ ทำไมเงียบจัง อุ้มถามขณะขับรถกลับ ซึ่งบรรยากาศตอนนั้นนอกจากเสียงเพลงในรถแล้ว ก็ไม่เสียงอะไรอื่นอีก อุ้มจึงพูดทำลายความเงียบขึ้นมา

อ่อ เปล่าไม่มีอะไร ผมตอบ จริงๆ ผมก็อยากชวนเธอคุยอยู่หรอก แต่ไม่รู้ทำไม เวลาอยู่กับเธอสองคน มันพูดอะไรไม่ออก ไม่เหมือนตอนอยู่ในกลุ่มเพื่อนเธอ ซึ่งผมแทบจะพูดเป็นต่อยหอย

นี่กอล์ฟ อุ้มมีอะไรจะถามนะ คำถามนี้ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ

อะไรเหรอ ผมเองก็เริ่มสงสัย

กอล์ฟ มีแฟนหรือเปล่า คำถามนี้ทำเอาผมสะดุ้ง

หา ป่าว ไม่มี จะไปหาที่ไหนล่ะ ผมตอบ พลางคิดว่าเธอจะถามอะไรต่อ

รู้มั้ยว่ามีคนชอบกอล์ฟอยู่ คำตอบนี้เล่นเอาผมใจเต้น

มีด้วยเหรอ อย่างเราเนี่ยนะ ผมเริ่มลองถามเธอบ้าง

แหม ไม่รู้ตัวเลยหรือไงเนี่ย เธอพูดยิ้มๆ พลางเอาศอกมากระทุ้งผม

เหรอ....เอ่อ ใครล่ะ ตอนนี้ใจผมเริ่มเต้นไม่เป็นส่ำ พลางคิดว่า ตอนนี้เธอกำลังจะบอกรักผมเหรอเนี่ย

ก็โบว์ไง.......

จบตอนสอง

ไว้มาต่อตอนหน้า

Post by Fein :)

Written byMy Nephew