เล่าไป . . . ไม่รู้เมื่อไหร่จะจบ :P

ตอนนี้ผมกำลังอ่านหนังสือสอบ ช่วงสอบนี่มันช่างน่าเบื่อจริงๆ แต่เอาเถอะ ไหนๆ ก็เลือกที่จะมาเรียนต่อแล้ว ก็ทนๆ เอาหน่อย เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป...
ช่วงสอบแบบนี้ มันทำให้ผมนึกถึงคนๆหนึ่ง ซึ่งเคยเข้ามาในชีวิตผม แล้วตอนที่เค้าเข้ามาในชีวิตผมนั้น ก็เป็นช่วงสอบเหมือนกัน...

...มีนาคม 2544...

เฮ้อ! แม่งอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องเลยว่ะ ผมบ่นขึ้นมาดังๆ พลางเงยหน้าขึ้นมาจากกองหนังสือ หันไปหาไอ้ตูน รูมเมทของผม ที่กำลังคร่ำเคร่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เหมือนจะถามความเห็นจากมัน

อืม มึงก็หาอะไรทำแก้เซ็งสิวะ มันตอบ ตอนนี้มันคงไม่สนใจผมเท่าไหร่ ใจมันกำลังจดจ่ออยู่กับเกมส์ผู้จัดการทีมฟุตบอล ซึ่งมันกำลังคุมทีมโปรดของมันด้วยความคร่ำเคร่ง ทั้งที่ตอนนี้มันช่วงใกล้สอบแท้ๆ

เออ งั้นกูออกไปหาไรกินแถวคณะละกัน มึงจะเอาไรมั้ย ผมถาม พลางหยิบกุญแจรถ กำลังจะเดินออกไป
แล้วแต่ว่ะ อะไรก็ได้......เหี้ยเอ้ย! แม่งโดนยิงได้ไงว่ะ ซีแมนแม่งโคตรห่วย จบแมทช์นี้โดนขายทิ้งแน่มึง.. ผมไม่สนใจกับคำตอบมันเท่าไหร่ มันคงไม่สนใจอะไรหรอก ตอนนี้มันคงคิดแต่เรื่องเกมส์เท่านั้น

เออ กูไปละ เดี๋ยวมา ผมพูด พร้อมกับเดินออกไป...

สามปี กับชีวิตเด็กวิศวะของผม ผ่านไปเร็วมากโดยที่ผมไม่รู้ตัว วันๆ ไม่มีอะไรนอกจาก เช้าตื่นไปเรียน เลิกเรียนถ้าไม่เล่นบาส เตะบอล ก็ไปกินเหล้า แล้วก็กลับหอ ชีวิตวนเวียนเป็นวัฏจักรอยู่แบบนี้ทุกวัน ไม่มีอะไรแปลกใหม่

ผมไม่คิดเลย ว่าวันนี้จะมีคนเข้ามาทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไป....

หลังจากหาอะไรกินเรียบร้อย ผมเดินไปซื้อน้ำปั่นกะเอาไปฝากไอ้ตูนที่หอ ขณะที่ผมกำลังเดินไปที่รถ สายตาผมเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนนึง ดูท่าทางเธอจะมีปัญหากับรถของเธอ ผมจำเธอได้ เธอเรียนอยู่คณะผมเอง ผมจำเธอได้ แต่เธอคงไม่รู้จักผมหรอก

ทั้งที่ผมเองก็ไม่ได้รู้เรื่องรถมากมายเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ทำไม ผมเดินเข้าไปหาเธอ พร้อมกับเอ่ยปากถาม
โทษครับ รถเป็นอะไรเหรอครับ ผมถาม
รถสตาร์ทไม่ติดน่ะค่ะ ไม่รู้เป็นอะไร เมื่อเช้าก็ขับมาดีๆ เธอเงยหน้าขึ้นมาตอบ ผมสังเกตสีหน้าเธอค่อนข้างกังวล
ไหนเดี๋ยวเราลองสตาร์ทดูหน่อยนะ ผมตอบ พลางเดินไปที่นั่งคนขับ บิดกุญแจสตาร์ทรถ....เงียบ...ไม่มีเสียงใดๆตอบสนอง จากประสบการณ์อันน้อยนิดของผม ผมเดาว่าแบทหมด

สงสัย แบทหมดนะ เราว่า ผมบอกเธอ ผมนึกได้ว่าในรถผมมีสายพ่วงแบทอยู่
งั้นรอเดี๋ยว ในรถเรามีสายพ่วงแบทอยู่ ลองพ่วงกับรถเราดูแล้วกัน ผมวิ่งไปที่รถ เอารถมาจอดใกล้ๆรถเธอ แล้วเอาสายพ่วงแบทที่ผมมีติดไว้ท้ายรถ มาต่อแบทรถผมกับรถเธอ ซึ่งตอนนี้เธอได้แต่ยืนมองดูผม

เสร็จละ ลองสตาร์ทดูซิ คราวนี้ผมเดาถูก รถเธอแบทหมดจริงๆ เพราะคราวนี้รถเธอสตาร์ทติด ตอนนี้ผมสังเกตเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเธอ
ขอบใจมากเลยนะ นี่ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน เอ่อ แล้วขับๆไปแบทมันจะหมดอีกมั้ยเนี่ย เธอถามผม
ไม่หรอกถ้าสตาร์ทติดแล้ว ขับไปเรื่อยๆ ไม่ดับเครื่องก็ไม่น่าจะเป็นอะไร ผมตอบเธอ ขณะที่ผมกำลังเก็บสายพ่วงแบทกลับไปใส่ที่ท้ายรถเหมือนเดิม

แต่ถ้าแบทมันใช้มานานแล้ว มันก็อาจจะเสื่อมนะ ทางที่ดีถ้ามีเวลาก็ไปหาเปลี่ยนซะ ไม่งั้นอาจจะเป็นแบบนี้อีก ผมบอกเธอ พลางดูดน้ำปั่นที่ผมกะจะซื้อไปฝากไอ้ตูนซึ่งตอนนี้ละลายหมดแล้ว ถ้าเอาไปให้มัน มันคงด่าผม

โอเคจ้า ขอบใจมากนะ บ๊ายบาย เธอโบกมือให้ผม พร้อมทั้งยิ้มให้ นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ไม่มีใครยิ้มให้ผมแบบนี้

ผมรู้จักชื่อเธออยู่แล้ว ผู้หญิงน่ารัก ๆ ในคณะผมมีไม่เยอะ เพราะฉะนั้น เธอจึงเป็นที่รู้จักของผู้ชายในคณะอยู่แล้ว เธอชื่ออุ้ม เรียนภาคคอม เป็นคุณหนูพอสมควร ที่ผมรู้เพราะผมได้ข่าวมาว่า เธอไม่เคยร่วมงานรับน้องของคณะเลย เพราะที่บ้านเธอไม่อนุญาต

ขณะที่ผมขึ้นรถกำลังจะขับกลับหอ ผมนึกได้ว่าผมลืมอะไรบางอย่าง ผมลืมแนะนำตัวเอง ผมรู้จักเธอ รู้จักชื่อเธอ รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่เธอจะรู้จักผมมั้ย ผมลืมบอกเธอไป ว่าผมชื่อกอล์ฟ.....

เฮ้ย! ทำไมไปนานจังวะ ไอ้ตูนถามผม ตอนผมเปิดประตูห้องเข้ามา ตอนนี้มันก็ยังคงนั่งหน้าจอคอมเหมือนเดิม
อ๋อ พอดีเจอไอ้โจน่ะ เลยคุยกันเรื่องสอบนิดหน่อย ผมโกหกมัน
เป็นไงทีมมึง จะฟาดสามแชมป์มั้ยวะ ผมเปลี่ยนเรื่องไปถามมันเรื่องเกมส์ พลางเดินไปดูที่หน้าจอคอมที่มันเล่น แล้วพบว่าตอนนี้ทีมมันกำลังหนีตกชั้น

แม่งห่วยว่ะ คอมแม่งขี้โกงชิบหาย เลิกเว้ย ไม่เล่นแม่งแล้ว มันบ่น พร้อมกับปิดคอม
เออ อ่านหนังสือได้แล้วนะมึง เดี๋ยวแม่งก็แดก F อีกหรอก ผมบอกมัน พลางเดินไปนั่งที่โต๊ะ กะว่าจะอ่านหนังสือต่อ

แต่เพราะรอยยิ้มของอุ้มยังติดตาผมอยู่ ในหัวผมตอนนี้มีเพียงแต่รอยยิ้มของเธอ

แล้ววันนี้ผมก็ยังคงอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องอยู่ดี...

...........

แต่งโดย หลานของข้อย

Post by : Fein